Een Bruggeling in Brussel

Donderdag 26 januari: Een zak knikkers 
 

Die korpschef. Daar moeten we het nog eens over hebben. Zoals ik jullie gisteren al zei had ik gisteren vergadering met de jongeren in Brussel. Als gast hadden we iemand van de politie, in dit geval een korpschef. Toch een indrukwekkend verhaal. 
 
Een van de grootste problemen, in de perceptie maar zeker ook in de realiteit is de veiligheid binnen deze stad. We horen vaak dat het gevaarlijk is in Brussel, dat je er in bepaalde No-Go zones niet moet zijn omdat zelfs de politie te bang is om er te gaan. Wanneer je luistert naar het verhaal van de korpschef krijg je een genuanceerder beeld van hoe het bij de politie zelf wordt gepercipieerd. Brussel werd de afgelopen jaren geconfronteerd met een enorme bevolkingsgroei. De financiering voor de lokale politie is echter niet gevolgd. Dit met als gevolg dat er vandaag om en bij de 800 politieagenten tekort zijn voor de hoofdstad.  Grootste delicten zijn: diefstallen in voertuigen, woninginbraken, sackjackings en diefstal van voertuig. 
 
Zijn er oplossingen? Veel mensen zien er een soort heilige graal in de eengemaakte politiezone. De korpschef was het daar niet mee eens: “Als je een zak knikkers hebt mag je er nog zoveel aan schudden als je wil, er zullen even veel knikkers in blijven zitten.” Hij was echter wel van mening dat indien de gemeenten zouden samengaan er wel verbetering zou komen. Maar dat blijft onbereikbaar. 
 
Echte, werkbare oplossingen, daar zijn we vooral naar op zoek. Volgens de korpschef moeten we kijken naar de jeugd: werkloosheid bij jongeren aanpakken. Uitzichtloosheid is wellicht de grootste hypotheek op de toekomst van Brussel. Maar ook iets doen aan het grote verloop bij de Brusselse politie, we hebben politiemensen nodig die lang blijven in de stad en die geëngageerd zijn om ook als wijkagent betrokken te zijn in moeilijke buurten.  Het was een geanimeerd ontmoeting met veel vragen achteraf. Nu tijd om er iets aan te doen. 
 
Vanavond ga ik naar Djangofollies. Sinds 1977 een vaste waarde in Brussel. Ter ere van een groot muzikant: Django Reinhardt, vader van de Hot-Club Jazz / Gypsy Swing. Vanavond speelt Un Gato en la Luna ter ere van hem in La Tentation, vlakbij waar ik woon aan de vismarkt. Prachtig zaaltje, je waant je meteen terug in de tijd van Django.  Een welkome afwisseling tussen alle nieuwjaarsrecepties, want zo staan er de komende dagen wel wat op de agenda… 
 
Tot morgen  

Woensdag 25 januari: Terra Incognita

Vandaag staat in het teken van de veiligheid. Met JONGCD&V Brussel hebben we vanavond een gesprek  met iemand van de Brusselse politie. Over hoe het gesteld is met de veiligheid in de stad. Ik denk dat ik aan niemand hoef te vertellen dat dit een van de grootste uitdagingen is voor Brussel. Gisterenavond heb ik Reyers Laat van maandag herbekeken. Aan het woord was ondermeer Jef Neve, onze beroemde Jazzmuzikant, hij had het over de homohaat die de laatste tijd meer en meer voorkomt in onze stad. Is al een geruime tijd een probleem, maar vandaag begint het de spuigaten uit te lopen. In een open stad mag hier geen plaats voor zijn, ik hoop dat de politie actie onderneemt. We zullen het vanavond horen.

Daarnaast las ik vandaag ook dat er geen Vlaams geld voor de kinderarmoede i n Brussel komt. Het is een voorbeeld hoe Vlaanderen Brussel vaak te veel ziet als een goede buur, eerder als een hoofdstad.  Kinderarmoede zorgt voor verloren generaties, criminaliteit, uitzichtloosheid. Als je de problemen echt ten gronde wil aanpakken, is er voor kinderarmoede geen plaats. Ik was bij het lezen van het artikel op de trein toch teleurgesteld.  Om het met de woorden van Paul Delva te zeggen: “Brussel blijft terra incognita voor de Vlaamse Regering.”

Maar vanavond dus vergadering van onze jongerenafdeling. Dit in het Goudblommeke in Papier. Zeker de moeite waarde om eens te bezoeken. Het is een van de meest authentieke Brusselse cafés. Margritte en Claus waren er kind aan huis. Die laatste heeft er overigens zijn eerste bruiloft gevierd. Cafébaas is Danny Verbiest, jawel de stem van Samson. Als je dus de volgende keer in Brussel bent: zeker een bezoekje waard. Overigens hebben ze een uitstekende bierkaart. 
 

Dinsdag 23 januari: een aankondiging

Niets mooier om de dag mee te beginnen dan de vroege zon in strijd met een koude winterochtend. De lucht kleurde vanmorgen haast helemaal oranje boven Brussel. Een aankondiging boven de stad als je het mij vraagt.

Ik ging jullie vertellen over gisteren. Een tot de nok gevulde Rotonde Bertouille in de Bozar om te luisteren naar een debat over Europa. Het was drummen aan de ingang.  Onder hen ook opvallend veel jongeren. Het lijkt erop of de crisis ons terug in de armen van het Europees project drijft. “Never waste a good crisis,” sprak Van Rompuy in een videoboodschap “ik ben er elke dag mee bezig.” Daarom kon de Voorzitter van de Europese Raad niet aanwezig zijn. Maar goed, ook zonder hem was het een interessant debat.  Het was uitkijken naar de visie van Paul Magnette. Zijn uitsrpaken over de commissie en het Europees parlement waren de afgelopen week uitvoerig in het nieuws, en ook gisteren toonde hij zich een koele minnaar van het Europees project. De EU wekt te weinig solidariteit op, het is iets dat ver van ons bed staat. Dit in tegenstelling tot het vurige pleidooi van Professor Van Parijs, hij wees vooral op het belang van de unie. Nu meer dan ooit noodzakelijk om de crisis een fundamenteel antwoord te bieden.  Hoe Europese leiders de afgelopen twee jaar aan een ontzaglijk tempo vergaderd hebben om de unie bij elkaar te houden. Hoe ze hun eigen politieke problemen vaak in de koelkast moeten stoppen voor dit grootse project. Van Middelaar zelf verwoordt de missie die aan de grondslag ligt van politiek heel treffend :    

  
“De homo politicus is een tijdskunstenaar. Hij schept feiten op de drempel van het ogenblik. Door zich in het heden ten overstaan van een publiek verantwoordelijk te maken kan een politicus de brug slaan van het verleden naar de toekomst. Hij kan zijn partij, zijn regering, zijn land alleen binden aan een bepaalde toekomst (een 'hervorming', een missie, een benoeming) wanneer hij eerst zichzelf eraan verbindt. Faalt hij, dan valt hij, in de gapende kloof tussen die beide. Slaagt hij, dan staat hij en overspant hij de tijd. Dan maakt hij van het moment een passage.”
Luuk van Middelaar, De passage naar Europa. Geschiedenis van en begin. Historische Uitgeverij 2009

Achteraf met de vrienden gaan genieten van de keuken van Osteria a l’Ombra. Een van de betere Italianen van de stad, in een zijstraat van de oude markt. Echte Italianen, inclusief temperament en show. Maak je niet teveel zorgen over de kaart of het suggestiemenu, vraag gewoon wat ze je aanraden.  Meer moet dat niet zijn voor een maandagavond.

Tot morgen, 

Maandag 23 januari: in de coulissen van de stad
 
Toen Victor Hugo, de bekende Franse schrijver  als toerist in 1837 in Brussel aankwam was hij onder de indruk van deze inspirerende stad. In een brief aan het thuisfront liet hij optekenen: “Ik heb van alles genoten in deze stad. En dat als echte Parijse provincialist: tot de metser die al fluitend een klop gaf op zijn baksteen.” Later zou hij er terugkeren, dit keer als politiek vluchteling. Een soort zoete verbanning naar de hoofdstad van het toen nog jonge België. Een functie die onze hoofdstad verschillende keren heeft uitgevoerd: denk maar aan Marx, Engels, Eduard Douwes Dekker (Multatuli)… Brussel heeft doorheen haar geschiedenis altijd een centrale rol gespeeld in de Europese politiek en culturele geschiedenis. Vanaf haar prille begin als burcht op een eiland in de Zenne tot de metropool die het vandaag aan het worden is. Brussel is een wereldstad. En toch. Veel Vlamingen hebben een problematische band met dit kloppend hart van Europa. Brussel is voor hen enkel een probleemstad, een onveilige plek hoewel ze er misschien elke dag komen om te werken.
 
Ook ik ben aangespoeld in Brussel. Een geboren en getogen Bruggeling die toevallig twee jaar geleden aankwam in deze stad. Ook ik was achterdochtig. Maar die aanvankelijke terughoudendheid heeft plaatsgemaakt voor toewijding en rotsvast geloof in de capaciteiten van deze stad. 
 
Niet onvoorwaardelijk: in de 21ste eeuw staat de stad voor nieuwe uitdagingen: als JONGCD&V zijn wij elke dag bezig om samen een leefbare stad te maken.  Graag neem ik jullie mee op sleeptouw. Een inkijk van hoe het is om hier te wonen en je te engageren. En hoe een week van een jonge starter er in Brussel gemiddeld uitziet.  In de coulissen van de stad.

Vandaag staat Le Passage à l’Europe op het programma. De voorstelling van het boek van Luuk van Middelaar, speechwriter van Herman Van Rompuy. Het boek, oorspronkelijk ‘De passage naar Europa’ is ondertussen al vertaald in 4 talen. Naar aanleiding van de Franse vertaling gaat de auteur in debat met Paul Magnette en Philippe Van Parijs. Dit alles in toch een van de mooiste cultuurtempels van Brussel: de Bozar. Ik ben bijzonder benieuwd want de affiche klinkt veelbelovend. Daarna wellicht nog een pint gaan pakken met de groep JONGCD&V’ers. Morgen verslag.

Tom