Groeten uit Gent

Vrijdag 3 februari - D-day!

Vandaag vertrek ik met Jong Cdenv naar Israël en Palestina. Ik niet wachten om de steegjes van Jerzualem te gaan ontdekken. Het Midden Oosten staat al geruime tijd op mijn ‘must sees- lijst’.  Israël bij uitstek. Dat is niet zo verwonderlijk als je weet dat ik gelovig ben èn enorm van geschiedenis hou. Maar natuurlijk vormt het land meer dan een leuke toeristische locatie waar je religie en cultuur kan gaan opsnuiven. Het land doet in de internationale politiek wel heel erg veel stof opwaaien. Dat geldt evenzeer voor het internationaal recht. Het is zonder meer een privilege om de situatie op terrein vanuit een politiek perspectief  te kunnen gaan nagaan.  Ik was blij verrast toen ik hoorde dat Brigitte Herremans ons zou begeleiden. In terzake werd ze vaak aan het woord gelaten om de recentste politieke ontwikkelingen te duiden. Haar expertise in de kwestie was me al opgevallen. Ik kijk steevast uit naar alles wat de toffe Gentse ons zal bijbrengen dat ons de kans zal geven een betere kijk op de problematiek te verwerven.

Maar ik heb ook een klein hartje.

Mijn 4 jaar jongere zus –cliché maar correct- tevens mijn beste vriendin zal er –tot mijn spijt- niet bij zijn terwijl zij mijn reispartner bij uitstek is wanneer het op historische reistrips aankomt. Na Italië, Sicilië en Griekenland stond het Midden Oosten als volgende in de rij. Het plan is dus dat daar ook gewoon mijn best zal doen te netwerken en alvast slaapplaatsen zal versieren voor de volgende keer. Mijn zus heeft een enorme passie voor geschiedenis, wat ze momenteel ook studeert. Ik het verleden kon ze mij in haar kennis vaak overtreffen bij het bezichtigen van historische sites. Ze kan er alvast van op aan dat ik alles zal opnemen wat ik daar zal horen, zien en bijleren. Een goede gids zal en moet ik worden!
Ook de sneeuw, de verjaardag van mijn hardrockneefje en de daartoe georganiseerde familiale wafelenbak zal ik moeten missen. Zoals ik al zei, een klein hartje dus! Maar goed, ik koop terplekke gewoon voor ieder wat wils.

Pfft. Wanneer ik terug ben, moet ik met 2 jongens samenleven!!! Dat is ook een niet al te leuk vooruitzicht. Niet tegen jongens, en zeker niet tegen degene die hier wonen/zullen wonen. Maar ik ga mijn lieve vrouwelijke huisgenote heel erg hard missen. Nourit kende ik niet toen ik hier een jaar geleden introk. Maar het was een waar genoegen om met zo’n leuke sterke madam – af en toe een beetje gek- samen te leven. Ze had de leeftijd van mijn zus en was een kleine pseudozus geworden. Ik heb haar foto’s van het Midden Oosten nog een laatste maal bekeken. Wanneer ik terug ben, zie ik haar ongetwijfeld terug en vertel ik haar welke indruk Israël op mij heeft achtergelaten!

Ik moet dringend vertrekken nu en ik heb jullie niet echt iets meer te vertellen…

Behalve dan…. DANKJEWEL JONGCD&V!!!!


Donderdag 2 februari

When you are single in Gent, there are no end the ways to fill your days; museums, parks, theaters, concert halls, nightclubs and countless restaurants. But one of the most amazing things about living in a city like Gent, is that any night of the week, you can go out with some of the girls.

19.30 Vanavond staat er een debat op het programma met de meisjes. Mijn meisjes, de Bavomeisjes! Hier ook de groentjes genoemd! Allen hebben we school gelopen op de Sint-Bavohumaniora dat lange tijd onder het strenge maar rechtvaardige bewind stond van Zuster Monica. Vrienden kan je overal en ten allen tijde maken. Maar de vriendschappen die worden gesmeed aan de Reep hebben net dat ‘ietsje’ meer.

Het debat ‘Tussen ratio en geloof’ blijkt een lezing te zijn door Tariq Ramadan, één van de meest bekende denkers over de moderne islam.  De Zwisterse filosoof buigt zich over de integratie van moslims in de westerse wereld.  Voor hem staat participatie in heel de discussie centraal en daarvoor bewonder ik hem. Hij hekelt het feit hoe het maatschappelijk debat op vele momenten vaak een culturele wending neemt terwijl het niet steeds een zaak van cultuur hoeft te zijn. Zo vatte hij met een universele kwinkslag de positie van de vrouw binnen de islam samen; ‘One of the main problems of women in islam are men’.  Ik was het niet steeds met hem eens maar ik kon hem volgen in zijn stelling hoe het westen -bij het volgen van de internationale politiek -maar ook de Arabische wereld zelf, teveel de focus leggen op de godsdienstige dimensie. Neem nu een case als Egypte waar de polarisatie tussen de seculiere- en de islamitische strekking misschien wel iets te veel aandacht krijgt.  Op die manier wordt het sociaal-economische debat ten gronde misschien wel iets teveel verhinderd. Tiens, dat komt mij nogal bekend voor. Hier in Gent heb ik ook meer af te rekenen met oververhitte discussies over de ’C‘ dan dat ik de kans krijg om de partijstandpunten inhoudelijk toe te lichten.

22.00 Het is tijd voor wijntjes!  En een leuke babbel, enkele updates op vlak van de studies, carrières en ambities èn de jongens in ons leven. Al gauw krijgt het gesprek een diepmenselijke wending over relaties en de hoeveelheid relaties er sommigen al op hebben zitten. Even dwalen mijn gedachten af. Ik vraag mij af hoeveel jongens we eigenlijk moeten laten passeren, vooraleer we de èchte zijn tegengekomen.  Bestaat het eigenlijk wel ; ‘ de liefde van je leven’? Of bestaan er verschillende? En staat dit ons nog allemaal te wachten? Of hebben sommigen onder ons het al gevonden?

8.00 Ondertussen is het terug dag. Lekker thesissen joepiejey! S’middags komt mijn zusje een bezoekje brengen. Ik denk dat ze aast op enkele stukken uit mijn aantrekkelijke kleerkast. Ik vertrek dan ook morgen naar Israël/ Palestina met Jong Cdenv! Gewèeeldig vind ik dat! Maar daarover morgen meer! Ik heb immers nog een thesisdag, een grote kuis èn enkele laatste reisvoorbereidingen voor de boeg!

17.00 Ik stap terug van de rechtenfaculteit naar mijn appartement. Ik stap voorbij het oude Justitiepaleis en over het brugje aan het water, de zon straalt op de bootjes die daar aangemeerd liggen. Ik snuif als het ware de vrolijkheid op. En ik denk terug aan het gesprek van gisteren. Ik denk dat er in één mensenleven wel ruimte is voor meerdere ‘liefdes van je leven’. It just has to be!

But if my mother were right, and you only get one great love… Gent may just be mine!

Gaëlle (Bradshaw) from the city

Woensdag 1 februari

Het is een mooie dag! Het is ijskoud maar het zonnetje schijnt.  In zit op de tram op weg naar het station. Ik ben nog niet zo goed wakker en tuur naar buiten.  Opeens wordt ik opgeschrikt door de jongen die voor me zit. Hij wrijft met zijn hand over mijn knie alsof het de gewoonste zaak ter wereld is.  Aanvankelijk kijk ik een beetje boos, maar al gauw zie ik dat hij gewoon enkele kruimels van mijn broek aan het verwijderen is en dus lach ik hem vriendelijk toe. Ik heb wel een binnenpretje als ik bedenk dat ik hem blijkbaar zodanig geïrriteerd heb met die paar kruimels op mijn vloeren broek, dat hij prompt het heft in eigen handen heeft genomen. Tsss.

Vandaag ben ik op weg naar Brussel. Het is één van mijn laatste dagen bij Vluchtelingenwerk Vlaanderen. Ik zit op het eiland Terugkeer en Planet Search met Magali, Dita en Shaki. Zelf tracht ik mijn bijdrage te leveren aan de Nieuwsbrief Terugkeerpraktijk waarbij – het woord zegt het uiteraard zelf-  informatie wordt verleend over hoe men in België het terugkeertraject van asielzoekers naar hun land van herkomst praktisch kan regelen. Daarnaast bericht de brief ook alle nieuwste relevante wetgeving dat werden getroffen op internationaal, Europees en nationaal niveau. Maar het grootste gedeelte van mijn tijd hier op kantoor heb ik de voorbije maanden moeten besteden aan het opzoeken van actuele informatie over de situatie in de landen van terugkeer. Een klus waarin ik mezelf echt heb moeten vastbijten want vele keren moest ik een stuk terug in de tijd gaan om te begrijpen over welke regio het precies ging, welke geschiedenis er meespeelde en wie de prominente hoofdrolspelers waren. Maar het was leuk mijn interesses (voor de internationale politiek) en kennis (van het recht) te kunnen aanwenden om een bijdrage te leveren aan een project dat ik een warm hart toedraag. Een project waarbij men mensen toekomstperspectieven tracht te geven, in België of hun land van herkomst.

In het licht van mijn thesisonderwerp bleek het des te meer een opportuniteit te zijn om een dieper inzicht in de materie te verwerven. Die handelt over de juridische problematiek van de Roma’s in Europa in het kader van de mensenrechten. Het is een thema dat hier in Gent – soms wel het Bulgarije aan de Leie genoemd- erg speelt. Hoe meer literatuur ik daarover verslind, des te meer ik ontdek hoe erg complex de problematiek wel is. Het is duidelijk dat Europa het probleem vandaag wel degelijk durft te benoemen. Maar het heeft nog een lange weg te gaan om met het geld dat ze er nu in investeert, ook resultaten te boeken. Wat -naar mijn inziens- m.b.t dit thema de conclusie moet luiden, deel ik de geïnteresseerden onder jullie wel in mei mee. Wanneer ik die verdomde laatste loodjes tot een goed einde heb kunnen brengen! Samenvattend vind ik het zinvol  om -in tijden waar de EU hoofdzakelijk haar licht laat schijnen op economisch & monetair beleid- na te gaan welke haar nog  ‘op te nemen’ verantwoordelijkheden zijn bij de opbouw van een humaan en sociaal Europa met een gemeenschappelijk asiel- en migratiebeleid.

En dan nog het Gentsch nieuwtje van de dag!  Weinig verrassend. De formele bevestiging van het lijsttrekkerschap van Siegfried Bracke voor de NVA lijst. Ik ben ècht wel nieuwsgierig of de Gentenaren dat gaan pakken. In zijn vorig leven als journalist was ik steevast een grote fan van deze Heusdenaar. Ik stel vast dat hij het verstandig aanpakt. Niet teveel op de tenen trappen van de ‘ door de Gentenaars op handen gedragen ‘ burgemeester. De nadruk leggen op paars dat zichzelf opblies door de vorming van het groen-rood kartel. Handig natuurlijk, als je niet perse hoeft in te beuken tegen de huidige coalitie! De vereniging van rood en groen bezorgt hem dan ook een ‘toekomstig links project ‘ waar hij een alternatief voor kan bieden. Maar eigenlijk vind ik het betrekkelijk zielig dat nog niets kan vertellen over de rol die mijn partij hier in zal spelen. Bij deze een warme oproep naar een charismatische lijsttrekker met een wijs, eigentijds en sociaal project die de waarden en prioriteiten van mijn partij hier in de schuunste stad van’t land kan komen uitdragen!

De groeten uit Gent!

Gaëlle
 

Dinsdag 31 januari

Beste vrienden,

Het gewone leven heeft zich ondertussen hervat. De stilte is verdwenen.

Maar ik blijf nog even stilstaan bij de (algemene) staking die gisteren plaatsvond. Naar aanleiding daarvan bracht ik nog een bezoekje aan de Vooruit waar de ‘We Strike back’ activiteiten plaatsvonden. De Vooruit is een architecturale parel gelegen in het hart van de studentencotés, dat vroeger de Gentse arbeidersbeweging herbergde . Apetrots ben ik dan ook op het knappe zicht dat ik er vanuit mijn kamer op heb! Vandaag is het een multifunctioneel gebouw waar tal van culturele activiteiten, feesten en debatten plaatsvinden. Ik vond het vooral vréé wijs om mij daar een stekje aan het raam toe te eigenen, de kranten uit te pluizen en mijn cursussen door te nemen. En -hoe kan het ook anders- de knappe voorbijgaande medestudenten uit te checken!
Het ‘We Strike Back’ programma voorzag in een aantal debatten en workshops omtrent het stakingsmiddel an sich, de voorgenomen hervormingen, en de rol die hierin is weggelegd voor Europa. Een burgerinitiatief naar mijn hart! Tot mijn grote teleurstelling kon ik enkel nog het laatste debat bijwonen waarin de loopbanen en een duurzame toekomst centraal stonden daar waar de Europese en intergenerationele dimensie van het debat mij persoonlijk meer aanspreken. Niettemin vond ik het de moeite waard om na te gaan op welke manier je ‘langer werken’ voor iedereen mogelijk en aanvaardbaar kan maken. En hoe je dit kan verzoenen met een alsmaar vergrijzende bevolking die onze zorgsector als maar meer onder druk dreigt te zetten. Hoe je jonge mensen, naast een leuke langere loopbaan ook perspectieven op een gezond gezinsleven kan bieden waar ook tijd en ruimte voor kinderen mogelijk moet zijn.

Opmerkelijk was de ontwapenende tussenkomst van een jonge ondernemer/student uit het Gentse die aangaf maar al te graag zijn bijdrage te leveren aan het systeem en de staat. Tevens wees hij op de moeilijkheden waarmee bedrijven in deze crisistijden af te rekenen hebben.  De warme oproep van de voluntaristische student naar een evenwichtig debat binnen het sociaal overleg met aandacht voor de rechten van toekomstige generaties kon dan ook ongetwijfeld op mijn sympathie rekenen. In het sociaal-economisch debat mis ik des te meer de stemmen van zelfstandige ondernemers en KMO’s  die in de publieke opinie het slachtoffer dreigen te worden van de excessen van enkele grote bedrijven en banken.

Eigenlijk behoor ik zonder meer tot de groep jongeren die ernstige vraagtekens plaatsen bij de noodzaak en proportionaliteit van de actie die de vakbonden voeren. Wanneer de vakbonden zich miskend voelen door de regering -die in tijden van crisis én met de hete adem van Europa in de nek, er razendsnel  enkele broodnodige maatregelen aan het doorvoeren is, vind ik het allerminst gepast zich op het stakingsrecht te beroepen. Zeker wanneer de sociale dialoog haar grenzen nog niet heeft bereikt. Het doel heiligt de middelen? I don’t think so.

Na een stevige babbel met een goede vriendin die zich –tot mijn grote vreugde- geleidelijk aan meer lijkt te interesseren voor het politieke debat, begeef ik me naar een goeie vriend die me prompt een  Poolse wodka aanbiedt.  De Poolse wodka  refereert naar een trip die hij heeft gemaakt naar Krakau dat bekend staat voor zijn hoogste dichtheidsgraad aan gezellige cafeetjes en die ik zelf heb moeten laten vallen wegens een kosten/batenoefening die nogal negatief bleek uit te vallen. Maar goed, het is eens wat anders dan een frisse pint. Al gauw begint ‘ Termont en Klein Pierke’ en word ik min of meer gedwongen mij ook te placeren voor de buis. Ik waan mij even in een aflevering van Superfans.

Ik hoor de burgemeester zeggen dat ‘Gent het best bewaarde geheim is van Europa!’.  Op mijn gezicht verschijnt er een spontane glimlach.  T’zal wel zijn dadde! Groeten uit Gent,

Gaëlle
 

Maandag 30 januari

8.00 Ik slurp een grote tas koffie naar binnen terwijl ik mijn laptop opstart. Het is eens iets anders. Wakker worden in de Gentse binnenstad zonder de bijhorende verkeersgeluiden. De stilte overvalt mij werkelijk. Ik woon nu ongeveer een jaar in het centrum van de stad en ondertussen heb ik leren houden van de drukte en de beweging die ze teweegbrengt. 

Al hou ik evenveel van de rand. Ik heb een speciale band met Heusden, het dorpje waar ik mijn eerste jaren school heb gelopen en ben grootgebracht door wijlen mijn grootouders. Maar ook het landelijk Gentbrugge -waar ik steeds heb gewoond , ligt me nauw aan het hart. Wanneer de zon begint te schijnen begint het vaak te kriebelen. Dan moet ik zo gauw mogelijk de fiets op naar huis om te gaan verpozen in onze tuin en mijn honden uit wandelen te nemen. Een hip appartement blijkt dan toch niet steeds alles te zijn.

Zal ik me even voorstellen? Hier spreekt een 25 jarige Gentse eigenzinnige studente Rechten. Gezien ik slechts nog voor één vak en een thesis sta, tracht ik dat nog te combineren met een voorbereidingsprogramma waarmee ik een Master in de politieke wetenschappen wens te behalen. Al heb ik ondertussen ondervonden dat dit niet zo evident blijkt te zijn is als ik oorspronkelijk dacht. Naast de talrijke studentenjobs die ik wekelijks voor mijn rekening neem, loop ik een vrijwillige stage bij Vluchtelingenwerk Vlaanderen. Dit bezorgt me momenteel een tamelijk onregelmatig en hectisch leven. Maar goed, ik heb er zelf voor gekozen de moeilijke weg te bewandelen. Die weg zal ik dan ook uitdoen. ‘Nie neute, nie pleuje’ is de boodschap!

Hoe ik mijn weg naar de christendemocratische partij heb gevonden, is geen logische zaak. Politiek werd mij niet met de paplepel ingegeven, de bijzondere genegenheid voor de christendemocratische partij evenmin.  Ik ben nooit actief geweest in het verenigingsleven dat door christendemocraten zo op handen wordt gedragen. Ik ben afkomstig uit een sterk vrijzinnige stad waarin –naar mijn gevoel– het bestaansrecht van de christendemocratische partij systematisch ter discussie wordt gesteld. Ik heb dan ook een politieke weg afgelegd om U tegen te zeggen. Maar goed, ik ben thuisgekomen.

De redenen waarom ik het christendemocratisch project mee kan onderschrijven zijn divers. Eerst en vooral omdat het een project is voor iedereen. Omdat het een project is waarbij men –de verschillende belangen indachtig- tot een aanvaardbaar compromis wenst te komen waarbij zoveel mogelijk burgers, stakeholders en organisaties zich kunnen aansluiten. In Gent heeft men het vaak moeilijk met de alombekende ‘mossel noch vis’ reputatie die de CD&V daardoor vaak lijkt aan te nemen.  Maar is dit nu niet de eeuwige tragiek van een brede volkspartij die maatschappelijk ruim wordt gedragen? Kortom, vormt die reputatie geen bevestiging van wie we eigenlijk zijn? Ik acht het bijzonder moedig dat een partij in tijden waarin media aandringt op een snelle stellinginname zich niet laat verleiden tot sloganeske oneliners maar eerst inhoudelijk ten rade gaat bij het middenveld. Voor mij vormt de sterk inhoudelijke dimensie waarmee deze partij aan politiek doet dan ook de doorslaggevende reden waarom ik mijn stem aan deze partij graag verleen.

Goed, ondertussen heb ik de berichtgeving omtrent de staking  en de Europese top op de voet gevolgd. Mijn werk dat ik vandaag voor mijn stage wou verrichten zit erop. Ik zal me zo dadelijk haasten naar de Vooruit waar men het debat over de besparingsmaatregelen reeds ten gronde aan het voeren is. Ik zal het voor vandaag dus laten bij deze korte voorstelling. Ik ga de sfeer gaan opsnuiven in mijn stad in deze moeilijke tijden. Uiteraard verbind ik er mezelf toe jullie morgen van een uitgebreid verslag te voorzien.

Gentse groeten,

Gaëlle